نتيجه

ژاك شيراك با تحريم ايران مخالفت كرد. بوش از يك‌سو در سازمان ملل حكومت ايران را به صورت فاحش دور زد و با مردم ايران سخن گفت و از طرف ديگر با ژاك شيراك مذاكره كرد و در نهايت به اين رضايت داد به شرطي كه اين آخرين اخطار باشد و پس از آن تحريم‌ها آغاز شود و همزمان دولت تركيه هواپيماي حامل مقامات ارشد ايراني و خبرنگاران را موقتاً بازداشت كرد. همة اينها در حالي بود كه احمدي‌نژاد در سازمان ملل از همه چيز گفت الا از ملت ايران و براي دنيا نسخه كشيد و خود را منجي جهان معرفي كرد در حالي كه مردم در ايران از گرسنگي جان مي‌دهند. همة اينها را كه كنار هم بگذاريم به اين نتيجه مي‌رسيم كه آمريكا به آرامش قبل از طوفان فكر مي‌كند. به اين كه اتمام حجتهايش را با دولت و مردم ايران كرده و با اروپا و چين روسيه هم به همچنين.اين وقت كشي‌ها هم به هيچ جا نخواهد رسيد و از حالا مي‌توان تحريم جدي جدي طولاني راپيش بيني كرد. به نظر من چين روسيه و اروپا هم براي آنكه مثل داستان عراق از قافله عقب نمانند با آمريكا قدم خواهند زد

آيندة دولتي كه توان عمل به وعده‌هاي استراتژيك خودش را ندارد و تورم به شدت در حال افزايش است و بسياري از كارگران بر اساس يك قانون ظالمانة كار از كار بيكار مي‌شوند يا حقوق مكفي ندارند از هم اكنون روشن است. اما مشكل در ايران دولتها نيستند. دولتها هم برآمده از همين نظام و ساخت حكومتي هستند. مشكل در ايران ريشه‌اي است. اگرچه طولاني و دشوار، اما من هم با گنجي و نبوي موافقم كه حملة نظامي چاره نيست. چاره در تحولات آرام سياسي به سوي دموكراسي است. هرچند ممكن است گفتن آن براي ما كه خارج از گوديم آسان باشد