آزادي‌بيان در ايران جرم مشهود است

پليس ايران همواره اعلام كرده كه كه وظيف‌اش فقط مقابله با جرم مشهود است. در ظاهر مشكلي وجود ندارد و از هر كس در اينجا بپرسيد كه نظرش چيست؟ خواهد گفت بسيار عالي است. پليس امريكا هم هميشه همين كار را مي‌كند. اما نكته اينجاست كه از نظر پليس ايران هر وقت كه شما رفتاري مغاير با ارزشهاي بنيادگرايي نشان دهيد (و البته قرائتي از بنيادگرايي كه آقاي مصباح يزدي دارند) شما مجرم هستيد. كافي است كه ما به وسيلة جاسوسان و مأموران و... متوجه شويم شما طور ديگري فكر مي‌كنيد آنوقت ميشود جرم مشهود و قابل پيگرد است. اگر هليكوپترها آنتن ماهواره‌تان را از بالا رصد كنند، اگر شركتهاي اينترنتي مشخصات سايتهايي را كه سرك كشيده‌ايد يا مطلب نوشته‌ايد سر ماه اعلام كنند و اگر هر اتفاقي بيفتد كه افكار شما قابل رصد شود مثل تغيير لباستان، شما مجرم هستيد و جرمتان مشهود. در ايران آزادي فقط در چارچوب آنچه دولت و حاكميت تبليغ مي‌كند وجود دارد. پديده‌اي كه با آزادي مغاير است. در واقع در ايران چيزي به نام آزادي وجود ندارد. به نظر مي‌رسد در هر زماني كه مذهب افسار سياست را به دست گيرد آزادي را ولو آزادي مذهبي را محدود مي‌كند. ادعاي مذهب ارتباط با خداوند و درستي ادعاهايش است. و بدون آنكه فكر كنند كه آنها فقط فهم خودشان را از دين خداوند به عنوان مذهب واقعي درك مي‌كنند، نگاهشان را درست و لاجرم همة نگاههاي ديگر (از جمله ساير نگرشهاي مذهبي و اديان) را مطرود مي‌دانند. مي‌توان مؤمنانه زندگي كرد ولي ايمان را اجبار نكرد. مي‌توان مؤمن بود ولي ديگران را به زور به بهشت نبرد. مردمسالاري ديني دروغي بيش نيست. براي محمد خاتمي احترام زيادي قائلم. ولي اين ادعا را دروغ مي‌دانم. مردمسالاري قالب حكومت است و ديني محتواي آن را تعيين مي‌كند. اگر مردم نظري مغاير با دين پيدا كنند كه مردمسالاري ديني محقق نمي شود. و اگر اجازة انتخاب ديگري نداشته باشند كه مردمسالاري ناميده نمي‌شود. به علاوه، وقتي خطاهاي حاكمان مذهبي رو شود مردم از دين برخواهند گشت و اين بزرگترين توهين به مذهب و خداوند است. حاكميت جمهوري اسلامي در ايران مثال خوبي از اين مطالب است.